این داستان از مثنویه چون زیاده هر بار یه قسمت شو می نویسم تا وقتی که تموم شه اینم قسمت اولش از دفتر اول مولانا بیته 248 تا 270
حکایت بقال و طوطی و روغن ریختن طوطی در دکان
بود بقالی و وی را طوطی خوش نوایی سبز و گویا طوطیی
بر دکان بودی نگهبان دکان نکته گفتی با همه سوداگران
در خطاب ادمی ناطق بدی در نوای طوطیان حاذق بدی
جست از سوی دکان سویی گریخت شیشه های روغن گل را بریخت
از سوی خانه بیامد خواجه اش بر دکان بنشست فارغ خواجه اش
دید پر روغن دکان و جامه چرب بر سرش زد گشت طوطی کل ز ضرب
زورکی چندی سخن کوتاه کرد مرد بقال از ندامت اه کرد
ریش بر می کند و می گفت ای دریغ کافتاب نعمتم شد زیر میغ
دست من بشکسته بودی آن زمان که زدم من بر سر آن خوش زبان
هدیه ها می داد هر درویش را تا بیابد نطق مرغ خویش را
بعد سه روز و سه شب حیران و زار بر دکان بنشسته بد نومیدوار
می نمود آن مرغ را هر گون شگفت تا که باشد کاندر اید او بگفت
جولقیی سر برهنه می گذشت با سر بی مو چو پشت طاس و طشت
طوطی اندر گفت امد در زمان بانگ بر درویش زد که هی فلان
از چه ای کل به کلان آمیختی تو مگر از شیشه روغن ریختی
از قیاسش خنده امد خلق را کو چو خود پنداشت صاحب دلق را
کار پاکان را قیاس از خود مگیر گر چه ماند در نیشتن شیر و شیر
جمله عالم زین سبب گمراه شد کم کسی ز ابدال حق آگاه شد
همسری با انبیا برداشتند اولیا را همچو خود پنداشتند
گفته اینک ما بشر ایشان بشر ما و ایشان بسته خوابیم و خور
این ندانستند ایشان از عمی هست فرقی در میان بی منتها
هر دو گون زنبور خوردند از محل لیک شد ز آن نیش و زین دیگر عسل
هر دو گون آهو گیا خوردند و اب زین یکی سرگین شد و ز آن مشک ناب
بود بقالی و وی را طوطی خوش نوایی سبز و گویا طوطیی
بر دکان بودی نگهبان دکان نکته گفتی با همه سوداگران
در خطاب ادمی ناطق بدی در نوای طوطیان حاذق بدی
جست از سوی دکان سویی گریخت شیشه های روغن گل را بریخت
از سوی خانه بیامد خواجه اش بر دکان بنشست فارغ خواجه اش
دید پر روغن دکان و جامه چرب بر سرش زد گشت طوطی کل ز ضرب
زورکی چندی سخن کوتاه کرد مرد بقال از ندامت اه کرد
ریش بر می کند و می گفت ای دریغ کافتاب نعمتم شد زیر میغ
دست من بشکسته بودی آن زمان که زدم من بر سر آن خوش زبان
هدیه ها می داد هر درویش را تا بیابد نطق مرغ خویش را
بعد سه روز و سه شب حیران و زار بر دکان بنشسته بد نومیدوار
می نمود آن مرغ را هر گون شگفت تا که باشد کاندر اید او بگفت
جولقیی سر برهنه می گذشت با سر بی مو چو پشت طاس و طشت
طوطی اندر گفت امد در زمان بانگ بر درویش زد که هی فلان
از چه ای کل به کلان آمیختی تو مگر از شیشه روغن ریختی
از قیاسش خنده امد خلق را کو چو خود پنداشت صاحب دلق را
کار پاکان را قیاس از خود مگیر گر چه ماند در نیشتن شیر و شیر
جمله عالم زین سبب گمراه شد کم کسی ز ابدال حق آگاه شد
همسری با انبیا برداشتند اولیا را همچو خود پنداشتند
گفته اینک ما بشر ایشان بشر ما و ایشان بسته خوابیم و خور
این ندانستند ایشان از عمی هست فرقی در میان بی منتها
هر دو گون زنبور خوردند از محل لیک شد ز آن نیش و زین دیگر عسل
هر دو گون آهو گیا خوردند و اب زین یکی سرگین شد و ز آن مشک ناب
اي توبه ام شکسته از تو کجا گريزم؟
اي در دلم نشسته از تو کجا گريزم؟
اي نور هر دو ديده بي تو چگونه بينم؟
وي گردنم ببسته از تو کجا گريزم؟
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
تو نه بر آني که منم من نه بر آنم که تويي
من همه در حکم توام تو همه در خون مني
گر مه و خورشيد شوم من کم از آنم که تويي
با همه اي رشک پري چون سوي من برگذري
باش ، چنين تيز مران تا که بدانم که تويي
دوش گذشتي ز درم بوي نبردم ز تو من کرد خبر گوش مرا جان و روانم که تويي
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
تو نه بر آني که منم من نه بر آنم که تويي
من همه در حکم توام تو همه در خون مني
گر مه و خورشيد شوم من کم از آنم که تويي
مستم و تو مست ز من سهو و خطا جست ز من
من نرسم ، ليک بدان هم تو رسانم که تويي
زين همه خاموش کنم صبر و صبر نوش کنم
عذر گناهي که کنون گفت زبانم که تويي
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
تو نه بر آني که منم من نه بر آنم که تويي
من همه در حکم توام تو همه در خون مني
گر مه و خورشيد شوم من کم از آنم که تويي
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
شرم تان باد ! اي خداوندان قدرت!
بس کنيد!
بس کنيد از اين همه ظلم و قساوت
بس کنيد!
اي نگهبانان آزادي!
نگهداران صلح!
اي جهان را لطفتان تا قعر دوزخ رهنمون!
سرب داغ است اين که مي باريد بر دل هاي مردم
سرب داغ!
موج خون است اين که ميرانيد بر آن
کشتي خودکامگي را
موج خون!
گر نهه کوريد و نه کر.
گر مسلسلهاي تان يک لحظه ساکت مي شوند
بشنويد و بنگريد:
بشنويد اين واي مادرهاي جان آزرده است.
کاندرين شب هاي وحشت سوگواري مي کنند.
بشنويد اين بانگ فرزندان مادرمرده است
کز ستمهاي شما هر گوشه زاري مي کنند
من مرغ آتشم
می سوزم از شراره این عشق سر کشم.
چون سوخت پیکرم
چون شعله های سرکش جانم فرو نشست
آنگاه باز از دل خاکستر
بار دگر تولد من
آغاز می شود.
و من دوباره زندگیم را
آغاز می کننم پر باز میکنم.
پرواز می کنم.
پنداشتی
چون کوه کوه خامش دمسردم؟
بی درد سنگ ساکت بی دردم؟
_نی
قله ام
بلندترین قله غرور.
اینک درون سینه من التهابهاست.
هرگز گمان مبر
شد خاطرات تلخ فراموشم
هر چند
نستوه کوه ساکت و سردم
_لیک
آتشفشان مرده خاموشم.
بعد ها
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستان غبار آلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروزها دیروزها
دیدگانم همچو دالانهای تار
گونهایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد و درد
می خزند آرام روی دفترم
دستهایم فارغ ازافسون شعر
یاد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله می زد خون شعر
خاک می خواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره که در خاکم ننهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند
خدا بیامرزدش
دشتها آلودست
در لجنزار گل لاله نخواهد روئید
در هوای عفن اوار پرستو
به چه کارت آید
فکر نان باید کرد
هوایی که در آن نفسی تازه نیم
گل گندم خوبست
گل خوبی زیباست
ای دریغا که همه مزرعه دلها را
علف هرزه کین پوشاندست
و در آبادی ویران شده دیگر نان نیست و
همه مردم شهر بانگ برداشته اند
که چرا سیمان نیست
و کسی فکر نکرد ک چرا ایمان نیست
و زمانی است که به غیر از انسان
هیچ چیز ارزان نیست
این دود سیه فام که از بام وطن خاست
از ماست که بر ماست
وین شعله که برآمد زچپ و راست
از ماست که برماست
جان گر به لب ما رسد، از غیر ننالیم
با کس نسگالیم
از خویش بنالیم که جان سخن اینجاست
از ماست که بر ماست
ما کهنه چناریم که از باد ننالیم
بر خاک ببالیم
لیکن چه کنم آتش ما در شکم ماست
از ماست که بر ماست
اسلام گر امروز چنین زار ونحیف است
زین قوم شریف است
نه جرم زعیسی نه تعدی ز کلیسا ست
از ماست که بر ماست
گوییم که بیدار شدیم ! این چه خیالیست
بیداری ما چیست ؟
بیداری طفلی است که محتاج به لالاست
هیتلر در ۲۰ اوریل ۱۸۸۹ در شهری کوچک که بین مرز اتریش و المان بود به اسمه براوانا ام این بدنیا امد. میگویند وی در ابتدا در وین یهودستیز شد هنگامی که یک جامعهٔ بزرگ مسیحی را در سر میپروراند شامل مسیحیان ارتدوکسی که از روسیه بخاطر برنامههای جدید میگریختند. وین بستر و شروع اندیشههای تبعیض آمیز مذهبی در قرن نوزدهم بود. هیتلر احتمالاً تحت تأثیر نویسندهها، نظریه پردازان و یهودستیزانی و بحثهای سیاستمندارانی چون کارل لوگر (Karl Lueger)، موسس حزب جامعهٔ مسیحیان و شهردار وین قرار گرفته باشد. هیتلر در سالهای اقامت خود در وین به عضویت یک گروه فعال ضد یهود در آمد. در آن زمان اغلب، اهالی وین مردم یهودی را تحقیر میکردند. 
پس از جنگ هیتلر در ارتش ماندگار شد، و وظیفه سرکوبی شورش سوسیالیستها را به خصوص در مونیخ، به عهده گرفت، چون او در سال ۱۹۱۹به آنجا بازگشته بود.
در همین زمان بود که فعالیت سیاسی هیتلر آغاز شد و وی به عنوان مأمور مخفی سازمان ضداطلاعات ارتش آلمان، و در رابطه با برخی رهبران افراطی نظامی چون ژنرال لودندروف، گروه کوچک خود را تأسیس کرد؛ همان گروهی که سپس به حزب ملی کارگران سوسیالیست آلمان (حزب نازی) بدل شد.
در نوامبر ۱۹۲۳ ژنرال لودندروف و هیتلر کودتای نافرجامی را ترتیب دادند که به کودتای مونیخ معروف است. (این کودتا را با نام کودتای آبجوفروشی نیز می شناسند.)
نتیجه جنگ جهانی اول برای آلمان شکستی فاجعه بار بود. کشورهای پیروزمند در «عهدنامه ورسای» شرایطی بس خفت بار را به این کشور تحمیل کردند. هیتلر مانند بسیاری از هم نسلان خود، تسلیم آلمان را رد میکرد، شکست آلمان را نتیجه اتحاد یهودیان و کمونیستها میدانست و خواهان جبران آن بود. هیتلر پس از جنگ در سی سالگی به فعالیت تشکیلاتی روی آورد و در سال ۱۹۱۹ به جریان فاشیستی حزب کارگری آلمان پیوست. در جریان فعالیتهای تبلیغاتی استعداد بی نظیر خود را در ایراد سخنرانیهای پرهیجان و تحریک آمیز نشان داد. او شعارهای ساده و تکراری را با لحنی تند و آتشین بیان میکرد و نفرت و کینه توزی را به جان هواداران میدمید.
در سال ۱۹۲۱ هیتلر و هواداران افراطی او جریانی به نام حزب ملی کارگران سوسیالیست آلمان با نام اختصاری (حزب نازی) تشکیل دادند. این حزب در سال ۱۹۲۳ در مونیخ دست به شورش مسلحانه زد. اقدام نازیها به شکست انجامید، هیتلر دستگیر شد و نه ماه به زندان افتاد.
هیتلر مرام سیاسی خود را به روشنی در کتاب «نبرد من» تشریح کردهاست. به عقیده او عناصر «بیگانه» یا «غیر آریایی» باید از میان ملت آلمان زدوده شود، تا پاکی و اصالت خون ژرمن تأمین گردد. ملت آلمان باید خود را برای سروری جهان آماده کند. نازیها حق خود میدانند که برای رسیدن به این هدف از هر وسیلهای استفاده کنند و تمام اقوام و ملتهای «پست و غیر اصیل» را از سر راه خود بردارند. ناسیونال سوسیالیسم بیان ایدئولوژیک ساده و در عین حال کاملی برای یک نظام تام گرا (توتالیتر) است، که سلطه مطلق و انحصاری شالوده آن است، با شعارهایی از قبیل: ملت واحد، رهبر واحد، ایدئولوژی واحد، حزب واحد. حزب نازی از سال ۱۹۲۵ سیاست تازهای در پیش گرفت . هیتلر در نطقهای آتشین خود وعده میداد که با تشکیل رایش سوم مردم آلمان به پیشرفت و بهروزی کامل دست خواهند یافت و تمام مشکلات جامعه حل خواهد شد. با شکست «رایش دوم» در جنگ جهانی اول، در آلمان «جمهوری وایمار» تشکیل شده بود، که در بحران غرقه بود. در جامعهای که لایههای گسترده مردم با بی کاری و فقر روبرو بودند، سخنان هیتلر برای برخی جذابیت داشت.
برانید برانید که تا باز نمانید
بدانید بدانید که در عین عیانید
بتازید بتازید که چالاک سوارید
بنازید بنازید که خوبان جهانید
چه دارید چه دارید که ان یار ندارد
بیارید بیارید درین گوش بخوانید
پرندوش پرندوش خرابات چه سان بد؟
بگویید بگویید اگر مست شبانید
شرابی ست شرابی ست خدا را پنهانی
که دنیا و شما نیز ز یک جرعه انید
گشادهست گشادهست سرخابیه امروز
کدوها و سبوها سوی خمخانه کشانید
صلا گفت صلا گفت کنون فاق اصباح
سبک روح کند راح اگر ست و گرانید
رسیدند رسیدند رسولان نهانی
در ارید در ارید برونشان منشانید
دریغا دریغا که درین خانه نگنجند
که ایشان همه کانند و شما بند مکانید
مبادا مبادا که سر خویش بگیرید
که ایشان همه جانند و شما سخره نانید
بکوشید بکوشید که تا جان شود این تن
نه نان بود که تن گشت اگر ادمیانند
زهی عشق زهی عشق که بس سخته کمانست
در ان دست و در ان شصت و شما تیر و کمانید
خموشید خموشید خموشانه بنوشید
بپوشید بپوشید شما گنج نهانید
به دیدار نهانید به اثار عیانید
پدید و نه پدیدیت که چون جوهر جانید
در این بح در این بحر همه چیز بگنجد
مترسید مترسید گریبان مدرانید
دهان بست دهان بست از این شرح دل من
که تا گیج نگردید که تا خیره نمانید.
قصد جفاها نکني ور بکني با دل من
وا دل من وا دل من وا دل وا دل من
قصد کني بر تن من شاد شود دشمن من
وانگه از آن خسته شود يا دل تو يا دل من
واله و شيدا دل من بي سر و بي پا دل من
وقت سحر ها دل من رفته به هر جا دل من
مرده و زنده دل من گريه و خنده دل من
خواجه و بنده دل من از تو چو دريا دل من
قصد کني بر تن من شاد شود دشمن من
وانگه از آن خسته شود يا دل تو يا دل من
واله و مجنون دل من شيشه پر خون دل من
طايفه گردون دل من فوق ثريا دل من
ای قوم به حج رفته کجائید ، کجائید ؟
معشوق همین جاست بیائید ، بیائید
معشوق تو همسایه دیوار به دیوار
در بادیه سرگشته شما در چه هوایید ؟
گر صورت بی صورت معشوق ببینید
هم خواجه ، هم خانه و هم کعبه شمائید
ده بار از آن راه بدان خانه برفتید
یک باز ازین خانه بر این بام برآیید
آن خانه لطیف است ، نشانهاش بگفتید
از خواجه آن خانه نشانی بنمایید
یک دسته گل کو ، اگر آن باغ بدیدیت ؟
یک گوهر جان کو ، اگر از بحر خدایید؟
با این هه آن رنج شما گنج شما باد
افسوس که بر گنج شما پرده شمایید
