فردا اگر ز راه نمی امد

من تا ابد کنار تو می اندم

من تا ابد ترانه عشقم را

در افتاب عشق تو می خواندم

در پشت شیشه های اتاق تو

ان شب نگاه سرد سیاهی داشت

دالان دیدگان تو در ظلمت

گویی به عمق روح تو راهی داشت

لغزیده بود در مه ایینه

تصویر ما شکسته و بی اهنگ

موی تو رنگ ساقه گندم بود

موهای من خمیده و قیری رنگ

رازی درون سینه من می سوخت

می خواستم با تو سخن گوید

اما صدایم از گره کوته بود

در سایه بوته هیچ نمی روید

ز انجا نگاه خسته من پر زد

اشفته گرد پیکر من چرخید

در چارچوب قاب طلایی رنگ

چشم مسیح بر غم من خندید

دیدم اتاق در هم و مغشوش است

در پای من کتاب تو افتاده

سنجاقهای گیسوی من انجا

بر روی تختخواب تو افتاده

از خانه بلوری ماهیها

دیگر صدای اب نمی امد

فکر چه بود گربه پیر تو

کاو را به دیده خواب نمی امد

بار دگر نگاه پریشانم

برگشت لال و خسته به سوی تو

می خواستم که با تو سخن گوید

اما خموش ماند به روی تو

انگه ستارگان سپید اشک

سوسو زدند در شب مژگانم

دیدم که دستهای تو چون ابری

امد به سوی صورت حیرانم

کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم 

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگهای ارزوهایم یکایک زرد می شد

افتاب دیدگانم سرد می شد

اسمان سینه ام پر درد می شد

ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زد

اشکهایم همچو باران

دامنم را رنگ می زد

و ه... چه زیبا بود اگر پاییز بودم

وحشی و پر شور و رنگ امیز بودم

شاعری در چشم من می خواند ... شهری اسمانی

در کنار قلب عاشق شعله می زد

در شرار اتش دردی نهانی

نغمه من ...

همچو اوای نسیم پر شکسته

عطر غم می ریخت بر لبهای خسته

پیش رویم:

چهره تلخ زمستان جوانی

پشت سر :

اشوب تابستانی عشقی ناگهانی

سینه ام:

منزلگه اندوه و درد و بد گمانی

کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم...