كي بپرسد جز تو خسته و رنجور ترا
اي مسيح از پي پرسيدن رنجور بيا
دست خود بر سر رنجور بنه كه چوني
از گناهش بمينديش و به كين دست مخا
آنك خورشيد بلا بر سر او تيغ ز دست
گستران بر سر او سايه احسان و رضا
اين مقصر به دو صد رنج سزاور شدست
ليك زان لطف به جز عفو و كرم نيست سزا
آن دلي را كه به صد شير و شكر پروردي
مچشانش پس از آن هر نفسي زهر جفا
تا تو برداشته اي دل ز من و مسكن من
بند بشكست و درآمد سوي من سيل بلا
تو شفايي چو بيايي خوش و رو بنمايي
سپه رنج گريزند و نمايند قفا
به طبيبش چه حواله كني اي آب حيات
از همانجا كه رسد درد همانجاست دوا
همه عالم چو تنند و تو سرو جان همه
كي شود زنده تني كه سر او گشت جدا
اي تو سرچشمه حيوان و حيات همگان
جوي ما خشك شدست آب از اين سو بگشا
جز ازين چند سخن در دل رنجور بماند
تا نبيند رخ خوب تو نگويد به خدا
مانند شیــــــر و انگیـــن بــــــا بندگان آمیختــــی
یا چون شراب جان فزا هر جزو را دادی طرب
یـــا همچـــو باران کـــرم با خاکـــدان آمیختـــی
یـــا همچـــو عشق جـــان فدا در لاابالی مـاردی
با عقل پر حــرص شحیح خــرده دان آمیختــــی
ای آتش فـــروان روا در آب مسکن ســاختــــی
وی نرگس عالـــی نظر با ارغـــوان آمیختـــــی
چنــدان در آتش درشدی کتش در آتـــش درزدی
چنـــدان نشان جستی که تو با بی نشـان آمیختــی
ای سر الله الصمــد ای بازگشت نیــک و بـــــــد
پهلـــو تهی کــردی زخود بــــا پهلـــوان آمیختی
جان ها بجستندت بسی بویی نبرد از تو کســـــی
آیس شدنـــد و خسته دل خود ناگهـــــان آمیختـی
از جنس نبــود حیرتی بی جنس نبــــود الفتـــــی
تو این نه ای وآن نه ای بـــــا این و آن آمیختـــی
هــــردو جهان مهمان تو بنشسته گـــرد خوان تـو
صــد گونه نعمت ریختی بـــــا مهمـــــان آمیختی
آمیختی چندانک او خــود را نم دانــــد ز تــــــو
آری کجـــا دانــد چو تو با تن چـــو جان آمیختی
پیرا جوان کردی چو تو سر سبز این گلشن شدی
تیــرا به صیدی دررسی چــون بــا کمان آمیختی
ای دولت بخت همـــه دزدیده ای رخت همــــــه
چالاک رهـــزن آمدی بـــــــا کـــاروان آمختــی
چرخ و فلک ره میــرود تا تو رهش آمــوختــی
جـــان و جهان برهم می پرد تا باجهان آمیختــی
حیرانم اندر لطف تو کاین قهر چون سر میکشــد
گـــــردن چو قصابان مگــــر با گردران آمیختی
خوبان یوسف چهره را آموختــــی عاشق کشــی
و آن خار چون عقربت را بــا گلستان آمیختــــی
این را رها کن عارفا آن را نظر کن کز صفــــا
رستی ز اجزای زمیــن با آسمـــــان آمیخـتــــی
از بام گــردون آمدی ای آب آب زنــــــدگــــــی
از بـــام ما جولان زدی با نــاودان آمیختــــــــی
شب دزد کی یابد تو را چون نیستی اندر ســــرا
بر بام چابک میـــزنی بـــا پاسبــــــان آمیختـــی
اسرا این را مو به مو بی پرده حـــرفی بگـــــو
ای آنک حـــرف و لحن را اند بیــــان آمیختــی
در نوازشهای باد
در گل لبخند دهقانان شاد،
در سرود نرم رود،
خون گرم زندگی جوشيده بود
نوشخند مهر آب،
آبشار آفتاب،
در صفای دشت من کوشيده بود
شبنم آن دشت از پاکيزگی
گوييا خورشيد را نوشيده بود
روزگاران گشت و گشت
داغ بر دل دارم از اين سرگذشت …
ياد باد آن خوشنوا آواز دهقانان شاد،
ياد باد آن دلنشين آهنگ رود
ياد باد آن مهربانی های باد،
ياد باد آن روزگاران ياد باد
دشت با اندوه تلخ خويش تنها مانده است
زانهمه سرسبزی و شور و نشاط
سنگلاخی سرد بر جا مانده است
آسمان از ابر غم پوشيده است
چشمه سار لاله ها خوشيده است
جای گندمهای سبز، جای دهقانان شاد،
خارهای جانگزا جوشيده است!
بانگ بر می دارم از دل:
خون چکيد از شاخ گل، باغ و بهاران را چه شد؟
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟
سرد و سنگين کوه می گويد جواب
خاک خون نوشيده است
تنها ، و روي ساحل ،
مردي به راه مي گذرد. نزديک پاي او
دريا ، همه صدا
شب ، گيج در تلاطم امواج
باد هراس پيکر
رو مي کند به ساحل و در چشم هاي مرد
نقش خطر را پر رنگ مي کند ،
انگار
هي مي زند که : مرد ! کجا مي روي ، کجا ؟
و مرد مي رود به ره خويش
و باد سرگردان
هي مي زند دوباره : کجا مي روي ؟
و مرد مي رود . و باد همچنان . . .
امواج ، بي امان ،
از راه مي رسند
لبريز از غرور تهاجم
موجي پر از نهيب
ره مي کشد به ساحل و مي بلعد
يک سايه را که برده شب از پيکرش شکيب
دريا ، همه صدا
شب ، گيج در تلاطم امواج
باد هراس پيکر
رو مي کند به ساحل و . . .
سير نمي شوم زتو اي مه جان فزاي من
جور مکن جفا مکن نيست جفا سزاي من
با ستم و جفا خوشم گرچه درون آتشم
چونکه تو سايه افکني بر سرم اي هماي من
در شکنيد کوزه را پاره کنيد مشک را
جانب بحر مي روم پاک کنيد راه من
يوسف من فتاد دي همچو قمر به چاه من
چند بنالد اين لبم پيش خيال شاه من
آن نفس اين زمين بود چرخ زنان چوآسمان
ذره به ذره رقص در نعره زنان که هاي من
خرمن من اگر بشد غم نخورم چه غم خورم
صد چو مرا بس است و بس خرمن نور ماه من
سير مشو ز رحمتم اي دو جهان پناه من
اي توبه ام شکسته از تو کجا گريزم؟
اي در دلم نشسته از تو کجا گريزم؟
اي نور هر دو ديده بي تو چگونه بينم؟
وي گردنم ببسته از تو کجا گريزم؟
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
تو نه بر آني که منم من نه بر آنم که تويي
من همه در حکم توام تو همه در خون مني
گر مه و خورشيد شوم من کم از آنم که تويي
با همه اي رشک پري چون سوي من برگذري
باش ، چنين تيز مران تا که بدانم که تويي
دوش گذشتي ز درم بوي نبردم ز تو من کرد خبر گوش مرا جان و روانم که تويي
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
تو نه بر آني که منم من نه بر آنم که تويي
من همه در حکم توام تو همه در خون مني
گر مه و خورشيد شوم من کم از آنم که تويي
مستم و تو مست ز من سهو و خطا جست ز من
من نرسم ، ليک بدان هم تو رسانم که تويي
زين همه خاموش کنم صبر و صبر نوش کنم
عذر گناهي که کنون گفت زبانم که تويي
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
تو نه بر آني که منم من نه بر آنم که تويي
من همه در حکم توام تو همه در خون مني
گر مه و خورشيد شوم من کم از آنم که تويي
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
شرم تان باد ! اي خداوندان قدرت!
بس کنيد!
بس کنيد از اين همه ظلم و قساوت
بس کنيد!
اي نگهبانان آزادي!
نگهداران صلح!
اي جهان را لطفتان تا قعر دوزخ رهنمون!
سرب داغ است اين که مي باريد بر دل هاي مردم
سرب داغ!
موج خون است اين که ميرانيد بر آن
کشتي خودکامگي را
موج خون!
گر نهه کوريد و نه کر.
گر مسلسلهاي تان يک لحظه ساکت مي شوند
بشنويد و بنگريد:
بشنويد اين واي مادرهاي جان آزرده است.
کاندرين شب هاي وحشت سوگواري مي کنند.
بشنويد اين بانگ فرزندان مادرمرده است
کز ستمهاي شما هر گوشه زاري مي کنند
قصد جفاها نکني ور بکني با دل من
وا دل من وا دل من وا دل وا دل من
قصد کني بر تن من شاد شود دشمن من
وانگه از آن خسته شود يا دل تو يا دل من
واله و شيدا دل من بي سر و بي پا دل من
وقت سحر ها دل من رفته به هر جا دل من
مرده و زنده دل من گريه و خنده دل من
خواجه و بنده دل من از تو چو دريا دل من
قصد کني بر تن من شاد شود دشمن من
وانگه از آن خسته شود يا دل تو يا دل من
واله و مجنون دل من شيشه پر خون دل من
طايفه گردون دل من فوق ثريا دل من
