اي توبه ام شکسته از تو کجا گريزم؟
اي در دلم نشسته از تو کجا گريزم؟
اي نور هر دو ديده بي تو چگونه بينم؟
وي گردنم ببسته از تو کجا گريزم؟
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
تو نه بر آني که منم من نه بر آنم که تويي
من همه در حکم توام تو همه در خون مني
گر مه و خورشيد شوم من کم از آنم که تويي
با همه اي رشک پري چون سوي من برگذري
باش ، چنين تيز مران تا که بدانم که تويي
دوش گذشتي ز درم بوي نبردم ز تو من کرد خبر گوش مرا جان و روانم که تويي
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
تو نه بر آني که منم من نه بر آنم که تويي
من همه در حکم توام تو همه در خون مني
گر مه و خورشيد شوم من کم از آنم که تويي
مستم و تو مست ز من سهو و خطا جست ز من
من نرسم ، ليک بدان هم تو رسانم که تويي
زين همه خاموش کنم صبر و صبر نوش کنم
عذر گناهي که کنون گفت زبانم که تويي
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
تو نه بر آني که منم من نه بر آنم که تويي
من همه در حکم توام تو همه در خون مني
گر مه و خورشيد شوم من کم از آنم که تويي
تو نه چناني که منم
من نه چنانم که تويي
