اي مسيح از پي پرسيدن رنجور بيا

دست خود بر سر رنجور بنه كه چوني

از گناهش بمينديش و به كين دست مخا

آنك خورشيد بلا بر سر او تيغ ز دست

گستران بر سر او سايه احسان و رضا

اين مقصر به دو صد رنج سزاور شدست

ليك زان لطف به جز عفو و كرم نيست سزا

آن دلي را كه به صد شير و شكر پروردي

مچشانش پس از آن هر نفسي زهر جفا

تا تو برداشته اي دل ز من و مسكن من

بند بشكست و درآمد سوي من سيل بلا

تو شفايي چو بيايي خوش و رو بنمايي

سپه رنج گريزند و نمايند قفا

به طبيبش چه حواله كني اي آب حيات

از همانجا كه رسد درد همانجاست دوا

همه عالم چو تنند و تو سرو جان همه

كي شود زنده تني كه سر او گشت جدا

اي تو سرچشمه حيوان و حيات همگان  

جوي ما خشك شدست آب از اين سو بگشا

جز ازين چند سخن در دل رنجور بماند

 تا نبيند رخ خوب تو نگويد به خدا