مولانا و هیتلر

(فروغ فرخزاد)

molana-hitler — Fri, 25 Jul 2008 12:24:20 GMT

فردا اگر ز راه نمی امد

من تا ابد کنار تو می اندم

من تا ابد ترانه عشقم را

در افتاب عشق تو می خواندم

در پشت شیشه های اتاق تو

ان شب نگاه سرد سیاهی داشت

دالان دیدگان تو در ظلمت

گویی به عمق روح تو راهی داشت

لغزیده بود در مه ایینه

تصویر ما شکسته و بی اهنگ

موی تو رنگ ساقه گندم بود

موهای من خمیده و قیری رنگ

رازی درون سینه من می سوخت

می خواستم با تو سخن گوید

اما صدایم از گره کوته بود

در سایه بوته هیچ نمی روید

ز انجا نگاه خسته من پر زد

اشفته گرد پیکر من چرخید

در چارچوب قاب طلایی رنگ

چشم مسیح بر غم من خندید

دیدم اتاق در هم و مغشوش است

در پای من کتاب تو افتاده

سنجاقهای گیسوی من انجا

بر روی تختخواب تو افتاده

از خانه بلوری ماهیها

دیگر صدای اب نمی امد

فکر چه بود گربه پیر تو

کاو را به دیده خواب نمی امد

بار دگر نگاه پریشانم

برگشت لال و خسته به سوی تو

می خواستم که با تو سخن گوید

اما خموش ماند به روی تو

انگه ستارگان سپید اشک

سوسو زدند در شب مژگانم

دیدم که دستهای تو چون ابری

امد به سوی صورت حیرانم

اندوه پرست (فروغ فرخزاد)

molana-hitler — Fri, 25 Jul 2008 12:22:34 GMT

کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگهای ارزوهایم یکایک زرد می شد

افتاب دیدگانم سرد می شد

اسمان سینه ام پر درد می شد

ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زد

اشکهایم همچو باران

دامنم را رنگ می زد

و ه... چه زیبا بود اگر پاییز بودم

وحشی و پر شور و رنگ امیز بودم

شاعری در چشم من می خواند ... شهری اسمانی

در کنار قلب عاشق شعله می زد

در شرار اتش دردی نهانی

نغمه من ...

همچو اوای نسیم پر شکسته

عطر غم می ریخت بر لبهای خسته

پیش رویم:

چهره تلخ زمستان جوانی

پشت سر :

اشوب تابستانی عشقی ناگهانی

سینه ام:

منزلگه اندوه و درد و بد گمانی

کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم...

شعری از مولانا

sahar — Thu, 15 May 2008 20:50:18 GMT

كي بپرسد جز تو خسته و رنجور ترا

اي مسيح از پي پرسيدن رنجور بيا

دست خود بر سر رنجور بنه كه چوني

از گناهش بمينديش و به كين دست مخا

آنك خورشيد بلا بر سر او تيغ ز دست

گستران بر سر او سايه احسان و رضا

اين مقصر به دو صد رنج سزاور شدست

ليك زان لطف به جز عفو و كرم نيست سزا

آن دلي را كه به صد شير و شكر پروردي

مچشانش پس از آن هر نفسي زهر جفا

تا تو برداشته اي دل ز من و مسكن من

بند بشكست و درآمد سوي من سيل بلا

تو شفايي چو بيايي خوش و رو بنمايي

سپه رنج گريزند و نمايند قفا

به طبيبش چه حواله كني اي آب حيات

از همانجا كه رسد درد همانجاست دوا

همه عالم چو تنند و تو سرو جان همه

كي شود زنده تني كه سر او گشت جدا

اي تو سرچشمه حيوان و حيات همگان

جوي ما خشك شدست آب از اين سو بگشا

جز ازين چند سخن در دل رنجور بماند

تا نبيند رخ خوب تو نگويد به خدا

شعری از مولانا

sahar — Thu, 15 May 2008 20:30:18 GMT

ای آفتـــاب سرکشــان بــا کهکشــان آمیختــــــی

مانند شیــــــر و انگیـــن بــــــا بندگان آمیختــــی

یا چون شراب جان فزا هر جزو را دادی طرب

یـــا همچـــو باران کـــرم با خاکـــدان آمیختـــی

یـــا همچـــو عشق جـــان فدا در لاابالی مـاردی

با عقل پر حــرص شحیح خــرده دان آمیختــــی

ای آتش فـــروان روا در آب مسکن ســاختــــی

وی نرگس عالـــی نظر با ارغـــوان آمیختـــــی

چنــدان در آتش درشدی کتش در آتـــش درزدی

چنـــدان نشان جستی که تو با بی نشـان آمیختــی

ای سر الله الصمــد ای بازگشت نیــک و بـــــــد

پهلـــو تهی کــردی زخود بــــا پهلـــوان آمیختی

جان ها بجستندت بسی بویی نبرد از تو کســـــی

آیس شدنـــد و خسته دل خود ناگهـــــان آمیختـی

از جنس نبــود حیرتی بی جنس نبــــود الفتـــــی

تو این نه ای وآن نه ای بـــــا این و آن آمیختـــی

هــــردو جهان مهمان تو بنشسته گـــرد خوان تـو

صــد گونه نعمت ریختی بـــــا مهمـــــان آمیختی

آمیختی چندانک او خــود را نم دانــــد ز تــــــو

آری کجـــا دانــد چو تو با تن چـــو جان آمیختی

پیرا جوان کردی چو تو سر سبز این گلشن شدی

تیــرا به صیدی دررسی چــون بــا کمان آمیختی

ای دولت بخت همـــه دزدیده ای رخت همــــــه

چالاک رهـــزن آمدی بـــــــا کـــاروان آمختــی

چرخ و فلک ره میــرود تا تو رهش آمــوختــی

جـــان و جهان برهم می پرد تا باجهان آمیختــی

حیرانم اندر لطف تو کاین قهر چون سر میکشــد

گـــــردن چو قصابان مگــــر با گردران آمیختی

خوبان یوسف چهره را آموختــــی عاشق کشــی

و آن خار چون عقربت را بــا گلستان آمیختــــی

این را رها کن عارفا آن را نظر کن کز صفــــا

رستی ز اجزای زمیــن با آسمـــــان آمیخـتــــی

از بام گــردون آمدی ای آب آب زنــــــدگــــــی

از بـــام ما جولان زدی با نــاودان آمیختــــــــی

شب دزد کی یابد تو را چون نیستی اندر ســــرا

بر بام چابک میـــزنی بـــا پاسبــــــان آمیختـــی

اسرا این را مو به مو بی پرده حـــرفی بگـــــو

ای آنک حـــرف و لحن را اند بیــــان آمیختــی

شعری از فریدون مشیری

sahar — Thu, 15 May 2008 20:24:18 GMT

در نوازشهای باد
در گل لبخند دهقانان شاد،
در سرود نرم رود،
خون گرم زندگی جوشيده بود
نوشخند مهر آب،
آبشار آفتاب،
در صفای دشت من کوشيده بود
شبنم آن دشت از پاکيزگی
گوييا خورشيد را نوشيده بود
روزگاران گشت و گشت
داغ بر دل دارم از اين سرگذشت …
ياد باد آن خوشنوا آواز دهقانان شاد،
ياد باد آن دلنشين آهنگ رود
ياد باد آن مهربانی های باد،
ياد باد آن روزگاران ياد باد
دشت با اندوه تلخ خويش تنها مانده است
زانهمه سرسبزی و شور و نشاط
سنگلاخی سرد بر جا مانده است
آسمان از ابر غم پوشيده است
چشمه سار لاله ها خوشيده است
جای گندمهای سبز، جای دهقانان شاد،
خارهای جانگزا جوشيده است!
بانگ بر می دارم از دل:
خون چکيد از شاخ گل، باغ و بهاران را چه شد؟
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟
سرد و سنگين کوه می گويد جواب
خاک خون نوشيده است

شعر ناب

molana-hitler — Fri, 09 May 2008 07:06:37 GMT

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد

رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت

مگر آه سحر خیزان سوی گردون نخواهد شد

مرا روز ازل کاری بجز رندی نفرمودند

هر آن قسمت که آنجا رفت از آن افزون نخواهد شد

خدا را محتسب ما را به فریاد دف و نی بخش

که ساز شرع ازین افسانه بی قانون نخواهد شد

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم

کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد

شراب لعل و جای امن و یار مهربان ساقی

دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

مشو ای دیده نقش غم ز لوح سینه حافظ

که زخم تیغ دلدار است و رنگ خون نخواهد شد

مطلب ازاد (خدا شناسی)

molana-hitler — Sat, 19 Apr 2008 08:01:00 GMT

داستان در باره ی یک کوهنورد است که می خواست از بلند ترین کوه ها بالا برود. او پس از سال ها اماده سازی. ماجرا جویی خود را اغاز کرد وولی از ان جا که افتخار کار را فقط برای خود می خواست . تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود.شب بلندی های کوه را تماما در بر گرفت و مرد هیچ چیز را نمی دید . همه چیز سیاه بود . اصلا دید نداشت و ابر روی ماه و ستاره ها را پوشانده بود. همان طور که از کوه با لا میرفت . چند قدم مانده به قله کوه.

پایش لیز خورد . و در حالی که به سرعت سقوط می کرد . از کوه پرت شد .

در حال سقوط فقط لکه های سیاهی را در مقابل چشمانش می دید. واحساس وحشتناک مکیده شدن به وسیله قوه جاذبه او را در خود می گرفت.

همچنان سقوط می کرد و در ان لحظات ترس عظیم . همه رویدادهای خوب و بد زندگی به یادش امد.

اکنون فکر می کرد مرگ چه قدر به او نزدیک است. ناگهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد. بدنش میان اسمان و زمین معلق بود و فقط طناب او را نگه داشته بود.و در این لحظه سکوت برایش چاره ای نماند جز ان که فریاد بکشد :

"خدایا کمکم کن"

ناگهان صدای پر طنینی که از اسمان شنیده می شد جواب داد :

"از من چه می خواهی؟"

_ای خدا نجاتم بده !

_واقا باور داری که من می توانم تو را نجات بدهم؟

_البته که باور دارم.

_اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن...

یک لحظه سکوت... و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد.

گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند.

بدنش از یک طناب اویزان بود و با دستهایش محکم طناب را گرفته بود ....

و او فقط یک متر از زمین فاصله داشت.

و شما ؟ چه قدر به طناب تان وابسته اید؟

ایا حاضرید ان را رها کنید؟

در مورد خداوند هرگز یک چیز را فراموش نکنید . هرگز نباید بگویید که او شما را فراموش کرده یا تنها گذاشته است .

هرگز فکر نکنید که. مراقب شما نیست. به یاد داشته باشید که او همواره شما را با دست راست خود نگه داشته است...

دریا و مرد (سهراب سپهری)

sahar — Sun, 24 Feb 2008 22:11:18 GMT

تنها ، و روي ساحل ،

مردي به راه مي گذرد. نزديک پاي او

دريا ، همه صدا

شب ، گيج در تلاطم امواج

باد هراس پيکر

رو مي کند به ساحل و در چشم هاي مرد

نقش خطر را پر رنگ مي کند ،

انگار

هي مي زند که : مرد ! کجا مي روي ، کجا ؟

و مرد مي رود به ره خويش

و باد سرگردان

هي مي زند دوباره : کجا مي روي ؟

و مرد مي رود . و باد همچنان . . .

امواج ، بي امان ،

از راه مي رسند

لبريز از غرور تهاجم

موجي پر از نهيب

ره مي کشد به ساحل و مي بلعد

يک سايه را که برده شب از پيکرش شکيب

دريا ، همه صدا

شب ، گيج در تلاطم امواج

باد هراس پيکر

رو مي کند به ساحل و . . .

سیر نمی شوم ز تو

sahar — Thu, 21 Feb 2008 21:01:18 GMT

سير نمي شوم زتو اي مه جان فزاي من

                                             جور مکن جفا مکن نيست جفا سزاي من



با ستم و جفا خوشم گرچه درون آتشم

                                              چونکه تو سايه افکني بر سرم اي هماي من

در شکنيد کوزه را پاره کنيد مشک را

                                             جانب بحر مي روم پاک کنيد راه من

آب حيات موج زد دوش ز صحن خانه ام

                                            يوسف من فتاد دي همچو قمر به چاه من

چند بزارد اين دلم واي دلم خراب دل

                                              چند بنالد اين لبم پيش خيال شاه من

آن نفس اين زمين بود چرخ زنان چوآسمان

                                             ذره به ذره رقص در نعره زنان که هاي من

خرمن من اگر بشد غم نخورم چه غم خورم

                                             صد چو مرا بس است و بس خرمن نور ماه من

سير نمي شوم زتو نيست جز اين گناه من

                                             سير مشو ز رحمتم اي دو جهان پناه من

آخرین شعر مولانا در حین وفات

sahar — Mon, 18 Feb 2008 12:01:18 GMT